യ്യോ!! ദേ ഒരു എന്ഡോസള്ഫാന്!!
അറിയാതെയാണ് മനസ്സില് അങ്ങനൊരു വാക്ക് വന്നു പോയത്. ബസ്സ് യാത്രയില് കുട്ടിയെയുമെടുത്ത് കയറിയ ഒരമ്മക്ക് സീറ്റു ഒഴിഞ്ഞുകൊടുക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തിനിടയില് എപ്പോഴോ ഞാനങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു. ആ ഒരു വാക്ക് മനസ്സില് വന്ന നിമിഷത്തെ ഞാനിപ്പോഴും ശപിക്കുന്നു.
വികൃതമായിരിന്നു ആ രൂപം... കൈവിരലുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് വിടവില്ലാതെ പരസ്പരം കൂടിച്ചേര്ന്ന നിലയിലാണ് രണ്ടു കൈകളും... വയ്യ, ഓര്ക്കാന് കൂടി വയ്യ. തന്റെ കുഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് ഒരു കാഴ്ച വസ്തുവാകുന്നുവെന്ന് ആ അമ്മ അറിയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ മുഖം നിറയെ തന്റെ കുഞ്ഞിനോടുള്ള വാത്സല്യം ഒന്നുമാത്രമാണ്. എനിക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നു നോക്കണമെന്നുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ തുറിച്ചുനോട്ടത്തെ മനസ്സില് കുറ്റപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്ന എനിക്ക് അതിനെന്ത് അര്ഹത?!!
ബസ്സില്വെച്ചു കണ്ട പരിചയക്കാരിലാരോടോ, മകന്റെ സ്കൂളില് പോകുകയാണെന്ന് ആ അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടു. മടിയിലെ മകന്റെ അനിയനോ മറ്റോ ആകാം ആ മകനെന്ന് ഞാനപ്പോള് മനസ്സില് ചിന്തിച്ചു. പത്തുവയസ്സിലേറെ പ്രായമുള്ള ആ 'കുഞ്ഞു വാവ' അമ്മയുടെ മടിയിലിരുന്ന് അപ്പോള് തന്റെ കണ്ണുകള് ഒന്നുകൂടി വിടര്ത്തി. എന്നെ മുഴുവന് വിഴുങ്ങാന് മാത്രം വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു ആ കണ്ണുകള്ക്ക്.... ആ അമ്മയെ കുറിച്ചും കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചും ഞാന് ഒരുപാട് കഥകള് മെനഞ്ഞു.. അറിയാതെ ബസ്സിലെ തിരക്കില്- ആ ആള്ക്കൂട്ടത്തില് ഞാന് തനിച്ചായി...
രണ്ടു മൂന്ന് വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പാണ്, ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞറിഞ്ഞ് വിജീഷിനെ തേടി ഞാന് പോയത്. ചെന്നപ്പോള് അവന് വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ കാലിപെറും കെട്ടി ചിന്നൂന്റെ വീട്ടില് കളിക്കാന് പോയതായിരുന്നു. പ്ലസ്ടുകാരിയായ ചിന്നു അവനിപ്പോഴും പഴയ മൂന്നു വയസ്സുകാരിയായിരുന്നു... കാരണം അവന്റെ മനസ്സിനു വളര്ച്ചയില്ലല്ലോ?!! വിജീഷും ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച കുഞ്ഞാണ്. അവിടെയെത്തി അവന്റെ അമ്മയോട് സംസാരിച്ചപ്പോള് അറിഞ്ഞു ഞങ്ങള് സമപ്രായക്കാര് ആണെന്ന്!! അമ്മ അവനെ തിരിച്ചു വിളിച്ചതിന്റെ പിണക്കത്തിലായിരുന്നു കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവന്... പിന്നെ കാലിപെര് അഴിച്ചു വെച്ച് അവന് മുട്ടിലിഴയുന്ന കുഞ്ഞായി... കാഴ്ചക്കുറവുള്ളതിനാല് ഞാന് വെച്ചു നീട്ടിയ ഫ്രൂട്ട്സ് അവന് കണ്ടില്ല... അവന് ഒരു വേദനയായി ഉള്ളില് നിറയുമ്പോഴാണ് ആ അമ്മ എന്നെ കാണാന് ആഗ്രഹിച്ചതിന്റെ യാഥാര്ത്ഥ കാരണം പറഞ്ഞത്. സാമ്പത്തിക സഹായം ഒന്നും അവര്ക്കാവശ്യമല്ല... എന്തെങ്കിലും നാടന് ജോലിക്കൊക്കെ പോയി അവരുടെ ആഹാരം അവര് കണ്ടെത്തുന്നുണ്ട്... പിന്നെ....? എന്റെ മുഖം ഒരു വലിയ ചോദ്യം ചിഹ്നം പോലെ അവരുടെ മുമ്പില് വളഞ്ഞു. മടിച്ചു മടിച്ചു അവര് ആ കാര്യം പറഞ്ഞു.. '' അവനെ ഒരു വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാന് സാധിക്കുമോ? അതിനു പറ്റിയ ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തിത്തരാമോ?... എനിക്കും അവനും ശേഷം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം നിലനിര്ത്താന് ഒരു കണ്ണിയെ കിട്ടാന്... അതിനുവേണ്ടി മാത്രം.. ഈ കുടുംബം അന്യം നിന്നു പോകാതിരിക്കാന്...''
ഞാന് ആകെ വല്ലാതെയായി.... പലതരം വിവാഹ ആലോചനകളിലൂടെ എന്റെ ജീവിതം കടന്നു പോകുന്ന സമയമാണത്.. ആര്... ആരാണതിന് തയ്യാറാകുക? ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യത്തിന് ഏതെങ്കിലും ഒരു പെണ്കുട്ടി തയ്യാറാകുമോ? അവള് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാത്തവളാണെങ്കിലും... അറിയില്ല... ഒരു നിമിഷം... ഒരൊറ്റ നിമിഷം... ഞാനെന്നെ തന്നെ ആ സ്ഥാനത്ത് സങ്കല്പിച്ചു നോക്കി..... വയ്യ.... ചിന്തിക്കാന് കൂടി വയ്യ... അതെ, നമ്മള് മനുഷ്യര് അങ്ങനെയാണ്.... സ്വന്തം കാര്യം വരുമ്പോള് സ്വാര്ത്ഥരാകും... ഇത്തരക്കാരെ കാണുമ്പോള് ആരെങ്കിലും ഇവര്ക്ക് ഒരു കൂട്ട് കൊടുത്തെങ്കില് എന്ന് ആത്മാര്ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ച് നമ്മള് മനുഷ്യസ്നേഹിയാകും....
എവിടെയോ ഒരു താരാട്ടു പാട്ട് കേള്ക്കുന്നു...
''ഇത്തിരിപ്പൂവിന്റെ ക്കൈക്കുമ്പിളില് വീണ മുത്തേ മണി മുത്തേ''
ബസ്സിലെ ആ അമ്മയുടെ ഫോണ് റിംഗ് ചെയ്തതാണ്.... അറിയാതെ മനസ്സ് തേങ്ങി... അങ്ങനെ ഒരു പാട്ട് റിംഗ് ടോണായി സെലക്ട് ചെയ്തത് ആ അമ്മ മനപൂര്വ്വമായിരിക്കില്ല.... ഭാവിയിലെപ്പോഴോ എനിക്കായി പിറക്കാന് പോകുന്ന കുഞ്ഞിനായി ഇപ്പോഴെ താരാട്ടു പാട്ടുകള് ശേഖരിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലെ.... അടിവയറില് ആ കുഞ്ഞുകാലടികള് താളം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള് ഈ പാട്ട് ആ അമ്മയും മനസ്സില് മൂളിയിരിക്കാം... അറിയാതെ പാട്ടിനെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കാം... അതിലുമേറെ തന്റെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണിയായ കുഞ്ഞിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.... തന്റെ താരാട്ട് കേള്ക്കാതെ.... അറിയാതെ പോകുന്ന തന്റെ കണ്മണിയുടെ കാതും മനവും ഈ അമ്മയാകുന്നു. മകന് കേള്ക്കാതെ പോകുന്ന താരാട്ട് അമ്മ കേള്ക്കുന്നു... അമ്മയുടെ മാറില് നിന്ന് മകന്റെ കരളിലേക്ക് താരാട്ട് പ്രവഹിക്കാന് അല്ലെങ്കിലും സംഗീതത്തിന്റെയും ശബ്ദത്തിന്റെയും ഒന്നും ആവശ്യമില്ലല്ലോ........
ഖാസിദ കലാം
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ